กาลครั้งหนึ่ง ณ วันสุดท้ายของฤดูร้อนอันแสนสุข
มีเด็กผู้ชายกับลูกหมีน้อย
เด็กชาย ซึ่งจะได้พบในอีกสักครู่
เขาชื่อคริสโตเฟอร์ โรบิ้น
ส่วนลูกหมีมีชื่อว่า วินนี่ เดอะ พูห์
เขาทั้งสองเคยร่วมผจญภัยกันมากมาย ในสถานที่อันน่าจดจำ
ในป่าที่เรียกกันว่าป่าร้อยเอเคอร์
แต่การผจญภัยยิ่งใหญ่ และน่าตื่นตาที่สุดของพวกเขา
เพิ่งจะเปิดฉากขึ้น
วินนี่ เดอะ พูห์ ผจญอาณาจักรลับแล
วันนี้เป็นวันดีสมกับที่ฉันจะเป็นพูห์
ดัม ดี ดัม ดี ดัม ดัม
ตรงนี้แสนจะดีสมกับที่ฉันจะเป็นพูห์
ดัม ดี ดัม ดัม ดู ดัม ดัม ดัม
ทุกๆ เหตุผลก็เข้าท่าดี สมกับที่ฉันจะเป็นพูห์
ดัม ดี ดัม ดัม ดู ดัม ดุม ดุม
ดัม ดุม!
- แต่เหตุผลที่ดีที่สุดกว่าอะไรคือ... - หมีพูห์!
ได้อยู่กับเพื่อนที่ดีที่สุดของฉัน คริสโตเฟอร์ โรบิ้น!
เธอมาทันเวลาที่ดีสุดของวันนี้เลย
- ดีตอนไหนเหรอ - ก็ดีตอนที่เธอกับฉัน...
รวมกันเป็นเรา
พูห์ มีบางอย่าง ที่ฉันต้องบอกนายล่ะ
เป็นอะไรดีๆ รึเปล่า
ก็ไม่ค่อยดีเท่าไหร่
งั้นก็รอไว้ก่อน
รอไว้เหรอ...นานแค่ไหนล่ะ
ตลอดไป และเรื่อยไป
มันช่างนานเหลือใจ พูห์
ตลอดไป
ผ่านไปเร็วน่าดู เมื่ออยู่เคียงเธอ
อยากจะร้องเรียกเธอ…ตลอดไป
และเธอก็คงจะขานตอบทุกครั้งไป
และเราจะเป็นเพื่อนกัน
และเธอมีฉันชิดใกล้ เนิ่นนานไปไม่มีคลาย
อยากให้เหมือนเช่นเดิมตลอดไป
ถ้าเป็นไปดังที่ตั้งใจไม่เว้นวาย
เราคงจะเป็นแค่เรา และเราจนโลกมลาย
จนวางวายไม่มีเปลี่ยน
ตลอดมา และเรื่อยไป
มันช่างนานเหลือใจ พูห์
ตลอดไปผ่านไปเร็วน่าดูคริสโตเฟอร์...
เมื่ออยู่เคียงเธอ
ฉันอยากจะอยู่เคียงข้างเธอตลอดไป
ฉันอยากให้เธอนั้นอยู่ใกล้ ๆ ไม่รู้คลาย
เพียงให้เธอรู้ว่า
จะไปทางใดไม่วาย เรานั้นจะไม่พรากจากกัน
คู่เคียงกายนิรันดร
ทั้งสองจึงได้อยู่ด้วยกัน
ทำอะไรๆ ที่เด็กชายกับลูกหมีจะทำได้
เมื่อถึงเวลายามเย็น
คริสโตเฟอร์ โรบิ้นก็ลืมเสียสนิทว่า ยังไม่ได้บอกอะไรบางอย่างกับหมีพูห์
หมีพูห์ วันนี้เราลืมทำอะไรไปอย่างหนึ่ง
เราลืมทำอะไรงั้นเหรอ
- อืม เปล่าทำ - เปล่าทำ
คริสโตเฟอร์ โรบิ้น เจ้าตัวเปล่าทำนั่นทำยังไงเหรอ
อ๋อ มันก็แบบว่า...
นั่งเล่นเรื่อยเปื่อย ฟังคนพูดทุกอย่างแต่ก็ไม่รับรู้
แล้วก็ไม่คิดอะไรเลย
แล้วพอมีคนถามว่า "เธอสองคนทำอะไรกัน"
เราก็ตอบ "อ๋อ เปล่าทำ" แล้วเราก็ทำ…
เรื่องเปล่าทำที่เรากำลังทำอยู่ตอนนี้
โอ อยากให้เป็นอย่างนี้ตลอดไป
ทีนี้เราจะได้ทำอีกพรุ่งนี้ แล้วก็ทำอีกมะรืนนี้
แล้วก็มะเรื่องนี้ด้วย
หมีพูห์…ถ้าเกิด...
ซักวัน...เป็น... วันที่เราจะต้องแยกจากกัน
ตราบใดที่เราแยกอยู่ด้วยกัน เราก็ยังอยู่ได้สบาย
ใช่ๆ แน่นอน
แต่ ถ้า…เราไม่ได้อยู่ด้วยกัน
ถ้าหากฉันไปอยู่ที่อื่นล่ะ…
โอ เธอจะไปได้ยังไง
ฉันคงเหงาแย่ถ้าไม่มีเธอ
ฉันจะเรียกหาใคร ฮึบ
เวลาที่ฉันไม่มีความแข็งแรง
หรือกล้าหาญพอ
คือ ที่จริงแล้วนะ…
แล้วฉันจะปรึกษากับใคร เวลาที่ไม่รู้จะหันไปทางไหน
- พูห์ เรา... - เรา...
เรามีเราเท่านั้นก็พอ
โอ พูห์
ถ้าหากมีวันพรุ่งนี้ ที่เราไม่ได้อยู่ด้วยกัน
มีบางอย่างที่นายต้องจำเอาไว้นะ
บางอย่างนั่นคืออะไร คริสโตเฟอร์ โรบิ้น
นายกล้าหาญกว่าที่นายเชื่อ
นายแข็งแรงกว่าที่เห็น
และนายฉลาดกว่าที่นายคิด
โอ แค่นี้ง่ายออก
เรากล้าหาญกว่าผึ้งน้อย และตัวยาวกว่าต้นไม้
แล้วก็สูงกว่าตัวห่าน… หรือว่ากวางมู้สนะ
ไม่ เจ้าหมีโง่เอ๊ย
นายกล้าหาญกว่าที่นายเชื่อ และแข็งแรงกว่าที่นายเห็น
และฉลาดกว่าที่นายคิด
แต่สิ่งที่สำคัญที่สุดก็คือ…
ถึงแม้เราอยู่ห่างกัน
ฉันก็จะอยู่กับนายเสมอ
ฉันจะอยู่กับนายเสมอ
อยู่กับนายเสมอ
คุณแซนเดอร์ 2
กล้าหาญกว่าเมล็ดถั่ว...
ตัวยาวกว่าแสงมัวๆ
ฮัม ดี ดา ดี ดัม
ฮัม ดี ดา ดี ดี
สวัสดี คริสโตเฟอร์ โรบิ้น
สงสัยฉันจะจำเรื่อง...
จำเรื่องที่เอ่อ...
ฤดูใบไม้ร่วง
จริงๆ ด้วย! วันแรกของฤดูใบไม้ร่วง!
ถึงเวลาของช็อคโกแล็ตร้อนๆ ตอนเช้า
และมาร์ชเมลโล่ย่างหอมๆ ตอนค่ำ
และที่แจ๋วที่สุดคือโดดตุ๊บบนกองใบไม้! อุ๊บ!
โอ้!
โอ ใครทิ้งโถน้ำผึ้งเอาไว้นะ ให้เปล่าเปลี่ยวเดียวดาย
ไม่มีใครดูแลมันเลย
เห็นจะต้อง...
ช่วยจัดการซะแล้ว
พูห์ที่รัก...
แต่ว่ามันอาจจะเป็นของคนอื่นนะ
แต่ว่า...อาจจะไม่ใช่ก็ได้
อืม...คิด คิด คิด!
ฉันเชื่อว่าถ้ามีปัญหา เหนียวเหนอะอย่างนี้
ฉันควรไปถามเพื่อนรัก คริสโตเฟอร์ โรบิ้น
เธออยู่มั้ย
อยู่บนนั้นมั้ย
เธอ...อยู่ไหนรึเปล่า
พิกเล็ต!
พิกเล็ต คริสโตเฟอร์ โรบิ้นหายไปแล้ว!
คริสโตเฟอร์ โรบ...
คริส...
อ้าว พิกเล็ต นายกำลังทำอะไรอยู่...
บนนั้น
ฉันทำแบบที่คริสโตเฟอร์ โรบิ้น บอกให้ฉันทำไงล่ะ
ปีนขึ้นมาดูโรคกลัวความสูงของฉัน ต่อหน้าต่อตา
และเอาชนะมัน
ฉันคงชนะ ถ้ามันไม่ชนะฉันก่อนนะ
คริสโตเฟอร์ โรบิ้น!
นายก็ตามหาเขาเหมือนกันเหรอ
ว่าไงพูห์! ฮู๊ๆๆๆๆๆ!
- เป็นไง - สวัสดี ทิกเกอร์
พิกเล็ต…อยู่บนนั้น
ช่วยด้วย!
โอ ใจเย็นๆ พิกเล็ตเพื่อนยาก มันไม่ต่างกันหรอกนะ
กระโดดบนที่สูง 10,000 ฟุต หรือโดดบนก้อนหินข้างล่าง
หรือจะโดดบนเตียงก็เถอะ
โอ จริงเหรอ
อ๋อ แน่นอน!
นอกจากตอนเด้งโดนพื้น อย่างอื่นเหมือนกันหมด
คริสโตเฟอร์ โรบิ้น
ฮื้ม ตกอยู่ในสถานการณ์น่ากลัวเหรอ
แหม ฉันต้องเด้งดึ๋งขึ้นไป ช่วยเขาลงมาแล้วล่ะซี
ถอยออกไป นี่จะเป็นสถิติโลก ในการโดดของทิกเกอร์
ได้ยังไงกันเนี่ย
เป็นนักเด้งมือวางอันดับสอง ไม่ใช่สิ่งที่ทิกเกอร์ชอบใจนะ
ถึงแกจะคิดว่า แกแก่ไม่ได้ที่ก็ช่างเถอะ
แต่นี่เป็นสวนของแร็บบิท และแร็บบิทปลูกพืชสวนครัวตามตำรา
คู่มือปลูกผักของกระต่าย
เขาเขียนไว้ชัดๆ ในตำราปลูกผัก
วันนี้คือ…อะแฮ่ม…วันเริ่มฤดูใบไม้ร่วง ซึ่งต่อจากวันสุดท้ายของฤดูร้อน
วันเก็บเกี่ยวเฟ้ย
มีปัญหามะ
หวัดดี!
ใช่ๆ เจ้าหัวผักกาดท้ายสวน หวัดดีหาอะไร
หวัดดีแร็บบิท!
ไม่ได้เป็นบ้านเลย
ก็คงใช่สำหรับลาแบบนี้ล่ะ
ของได้มาง่าย...ก็ไปง่ายๆ
ขอโทษด้วยนะแร็บบิท
แต่บังเอิญนายพอจะมี เอ่อ...
เอ่อ…
คริสโตเฟอร์ โรบิ้นอยู่ใกล้ๆ มั้ย
ไม่ ฉันไม่เห็นเขาเลย
แย่จัง!
เขาไม่อยู่ที่ๆ ควรอยู่...
หรือที่ๆ เราเคยอยู่...
ไม่มีวี่แววเขาที่ไหนเลย...
เขาจะบอกฉันได้ไงว่า น้ำผึ้งนี่ของใคร
ไม่ใช่น้ำผึ้งของฉัน และฉันไม่มีเวลาด้วย!
วันนี้วันเก็บเกี่ยว ในตำราบอกไว้!
ฉันต้องออกไปตัดแคร็อท ไปเก็บฟักทอง ไปถอนฝักถั่ว
โฮ่ฮฮฮ!
ของฉันเองแหละ มีชื่อฉันระบายอยู่เต็มไปหมด
ทอ.อิ.กอ.กอ. ทิก...
น้ำผึ้ง?! แหวะ ถุย! แบละ!
ทิกเกอร์ไม่ชอบน้ำผึ้งหรอกนะ
มันไม่ใช่ของฉัน
แต่ก็อีกแหละ น้อยอันที่จะใช่
เอ้าเอาไป
ถ้าเจอคริสโตเฟอร์ โรบิ้นก็ดีซิ เขาจะได้บอกว่ามันเป็นของใคร
ทำไมนายไม่อ่านจดหมายเอาเองล่ะ!
จดหมาย! แร็บบิท นายฉลาดจริงๆ เลย
ฉันจะลองอ่านดูนะ
คงอ่านได้...
ถ้าฉันอ่านออก
นายอาจจะอ่านออกนะ แร็บบิท
ฮึ่ ต่อให้ปิดตาฉันยังอ่านได้เลย
มันเขียนว่า อะแฮ่ม...
"เอ่อ แบบว่า อู ฮู เบก..."
" อิกิม…มูจู..."
"บู กู มู กัม เบอบัม ไอลิยา คัมยา..."
โธ่ ฉันคงอ่านได้แล้ว ถ้าทิกเกอร์ไม่ชนฉันแรงๆ
ถ่าย..โถ
อ๋อ ไกล!
"พูห์ที่รัก" เริ่มอย่างนี้นะ
"ห่วงใย...ในตัวฉัน...
"ฉัน…กำลัง…ไป…อยู่ไกล..."
"ช่วยด้วย" แล้วก็ลงชื่อไว้
"ครัมฟลัมมิ่งบ๊อบบิ้น"
อ๋อ ๆ "คริสโตเฟอร์ โรบิ้น"
คริสโตเฟอร์ โรบิ้นเหรอ
ไปอยู่ไกลงั้นเหรอ โอ แค่คิดก็น่ากลัวแล้ว
เดี๋ยว ทำไม เมื่อไหร่ แล้วใครเป็นคนสั่ง
เราจะเอาความเข้มแข็งที่ไหน มาอยู่ต่อไปถ้าไม่มีเขา
คริสโตเฟอร์ โรบิ้น
เพื่อนที่ดีสุดๆ ของฉันน่ะเหรอ
เป็นไปไม่ได้หรอก
ฉันจะทำยังไงดีล่ะ
คืออย่างนี้นะพูห์ คือเอ่อ ก่อนที่คริสโตเฟอร์ โรบิ้นจะกลับมา...
เอ่อ ให้ฉัน… เป็นเพื่อนที่ดีสุดๆ ของนายได้มั้ย
ใช่ และถ้าพิกเล็ตเบื่อนายแล้ว เราจะรับช่วงเอง
โอ ขอบใจนะ แต่นายทุกคน เป็นเพื่อนดีสุด สุดของฉันอยู่แล้วล่ะ
คือว่านายกับฉันทำทุกอย่างได้
แต่มีคริสโตเฟอร์ โรบิ้นกับฉันเท่านั้น ที่ทำ "เปล่าทำ" ได้
น่าสงสาร เขาสติฟั่นเฟือนไปแล้ว เพราะความเศร้า
ฮ่าฮ่า! ฉันรู้แล้วล่ะว่าเขาหายไปไหน
ตัวโอ โออีกตัว แล้วก็...
โอว์ แย่แล้ว
มีอะไรเหรอ อาวล์ เขาอยู่ที่ไหน
- มันเป็นที่ๆ แย่มากทีเดียว - มากแค่ไหน
ให้บอกความแรง เป็นเลขหนึ่งถึงสิบเหรอ
มันไม่ดีเอามากๆ
เขาไปที่ S-C-H-O-O-L สกัลล์l!
สกัลล์เหรอ
มันเป็นที่แบบไหนเหรอ
ปัทโธ่ แค่ฟังจากชื่อใครๆ ก็เดาได้
ว่ามันเป็นแดนต้องห้าม และอยู่ห่างออกไปไกลแสนไกล
งั้นเราต้องไปช่วยคริสโตเฟอร์ โรบิ้น
พาเขากลับมาอยู่...ที่นี่...กับเรา
กับฉัน
งั้นก็ได้เป็นการผจญภัยล่ะซี ฮ่าฮ่า อย่างงี้สิ สปิริต!
ฮู่ว! ความสง่าผ่าเผยของมัน!
การเดินทางที่ยาวนานและเสี่ยงภัยอันตราย ในอาณาจักรแดนลับแล
แน่นอนเราต้องมีแผนที่
อะอะอะอันตรายเหรอ
โอ้ อาวล์ นี่เอ่อ… คงไม่หมายถึงว่าเราจะเจอเอ่อ…
เฮ-ฮ-เฮฟฟาลัม
โอ ขอบใจ ฉันเกือบจะลืมแล้วซิ ฝูงตัวเฮฟฟาลัมพ์ ฮ่าฮ่า
เอ่อๆๆ ตรงนี้นะ คงจะใช่…
เลี้ยวไปทางตะวันออกเฉียงใต้ ของท่าข้ามตะวันตก
ล-ล-ล-ล-แล้วตัววูเซิ่ลล่ะ
- วูเซิ่ลเหรอ วิเศษไปเลย! - จากัวล่าร์ล่ะ
ฮู่ๆๆ มีแค่สองสามโหลเอง ตรงนี้กับเลยไปหน่อย
นี่ยังไม่ต้องรวมถึงตัว ฮู่ๆ สกัลล่าซอรัส
ส-ส-สกัลล่าซอรัสเหรอ
โอ๋ ใจเย็นๆ ไว้
ไม่มีสัตว์ประหลาดสักตัวสองตัว มันก็ไม่ใช่การผจญภัย
จะกลายเป็นแค่กลุ่มเพื่อนออกไปเที่ยว
โฮ่ๆๆๆ ฉันอิจฉาพวกนายจังเลย!
ไม่ใช่ทุกคนจะมีโอกาสเผชิญ ความสยองจนพูดไม่ออก
ในอาณาจักรแดนลับแลนะ
และในวันนี้ แค่เพียงไม่กี่อึดใจนะ
พวกเธอจะได้ออกไป
อะไรมันซ่อนที่หัวมุม มีผู้ใดจะเห็น
แต่นึกเล่นๆ บอกให้ฟัง
เรื่องท้าทาย รอพวกเธอ
การผจญภัยอันเลิศเลอ จะเจอแล้วไง
ฮู่วี๊! น่าไปจะตาย
มันยอดเลย หากเธอเคยได้ไป
แค่เตรียมแต่ของที่ต้องใช้ ไม่มีอะไรมากมาย
พลัง ปัญญา ความกล้า ท้าทาย
และถ้าเจออสูรร้าย กระเป๋าใส่ยา
มันแสนดี มีแต่เรื่องท้าทาย
เจออันตรายตั้งหลายอย่าง ก็ยังหัวเราะฮ่าฮ่า
ทั้งเล็บ ทั้งเขี้ยว ลดเลี้ยว ไล่ล่า
ไม่อยากจะคิดกลับบ้าน คงสนุกล่ะสิ
นี่แหละคือการผจญภัย ไม่ลอยก็คงจะจม
เล่นงานพวกเธอจนสมใจเสร็จ แล้วคว้าที่คอขยี้
จะสู้ฝ่าฟันต่อไป แม้ทางจะรอดนั้นอาจไม่มี
วู๊ฮู่! โชคดี อยากมีโอกาสได้ไป
มันยิ่งใหญ่เมื่อได้เผชิญ
เกือบลืมตอนเจ๋งสุดซะแล้ว นายไม่เพียงได้ช่วยเพื่อน
จากถิ่นที่อันตรายที่สุด ดินแดนแห่งสกัลล์
แต่ยังเป็นจุดอันตรายที่สุด ของแดนอันตรายที่สุด
ดวงตาแห่งดินแดนสกัลล์!
โอ แย่ล่ะ
และเธอ นายพลพูห์
จะออกไป ได้เพียงใดไม่หน่าย
เพื่อนเธอรอยังที่หมาย
ตรงนี้
ดูให้ดี ดูซิแผนที่บอกไว้
และด้วยความชำนาญของเธอ ไม่เห็นจะต้องกลัว
ผ่านทั้งทรายดูดแล้วก็หลุมพราง
สิ่งกีดขวางนั้นมีอยู่ทั่ว
ทั้งก้อนหินที่ร่วงลงมาทับหัว
และจำไว้ คริสโตเฟอร์ โรบิ้นนั้น
จะรอดไปก็คงอยู่ที่ตัวเธอ
- โทษทีนะ อาวล์ - เพียงเธอเท่านั้น
ดีอย่างนี้แหละการผจญภัย ที่ทำให้ใจไหวหวั่น
ไม่มีอะไรทั้งนั้น ที่เราใฝ่ฝันจะทำมากกว่า
- ขอเชิญร่วมกับพวกเรา - เชิญไปกันเถอะน่า
ฮู่ฮู่ โชคดี! ขอให้มีแต่ความสุข
เตรียมตัว เชิดคาง
อกตั้ง แขม่วพุง
สู้เต็มที่ ให้มีชัย! เป็นอย่างไร บอกให้รู้!
จงมุ่งหน้าไปให้สุดกู่ วู้บ-ดี-ดู แล้ว บา-ดา-บิง!
จงสู้ไป...ผจญภัยดีกว่า
ฉันซูฮกนาย
อย่าได้เจอกับอันตรายนะ ซูฮกสองยกเลยเอ้า
ด้วยเหตุนี้พูห์กับเพื่อนๆ จึงได้ข้ามไป
ยังแดน…เอ่อ…
ส่วนหนึ่งของป่าร้อยเอเคอร์ ที่อาวล์เรียกว่า…
"อาณาจักรแดนลับแล"
นั่นคือจุดเริ่มต้นหาคริสโตเฟอร์ โรบิ้น
จุดเริ่มต้น
"เพื่อนๆ จะเจอเขา" อาวล์พูด "ถ้าหากเดินทางผ่านป่า"
"ไปยังป่า" อาวล์พูด "ที่เต็มไปด้วยฝูงเฮฟฟาลัมพ์"
"ตัววูเซิ่ลส์ และ..."
"แย่แค่ไหนใครจะรู้"
ดูนั่น!
"เจอก้อนหินตีลังกา ถ้าฝ่าฟันมาถึงตรงนี้ได้"
"นายจะอยู่ที่เดียวกับ...สัตว์ประหลาด"
เสียงอะไรเหรอ
คล้ายๆ เสียงเฮฟฟาลัมพ์จอมหิว
คล้ายๆ จากัวล่าร์จอมโหย
ฉันว่ามันคง...จะเป็นตัว...ตาโปนๆ
เขี้ยวดาบโง้งๆ สกัลล่าซอรัส
สกัลล่าซอรัส!
- เราจะวิ่งไปทางไหน - เราจะไปซ่อนที่ไหน
ทางกลับบ้านทางไหนใกล้ที่สุด
ฉันเชื่อว่า เอ่อ ไปทางนั้น น่าจะดีนะ
ถึงแม้ว่าทางนี้น่าจะดีกว่า
ถ้าไม่ใช่ทางนี้นะ
ถึงแม้อาจจะมีวิวข้างทาง ที่น่าดูพอๆ กันนะ
หยุดก่อน! เราไม่ได้ไปไหนเลย และคงจะไม่ได้ไป
ผู้นำต้องมีความเป็นผู้นำซิ เอ่อ สมองไว รู้งาน
คนที่คล้าย...
ฉัน
เอ่อ...แหะๆ…นี่ไง
ต่อให้คนโง่ก็ดูออก เราจะหนีสัตว์ร้ายได้
โดยผ่านทุ่งหญ้าขจีทางด้านนั้น
เป็นทุ่งหญ้าเขียวขจีจริงๆ นะ
ดูซิ
นั่นดอกแดฟโฟดิลลัสสีทองใช่รึเปล่า
แล้วแถวๆ นี้ คือที่ไหนกันเหรอ แร็บบิท
ขอให้อยู่ใกล้คริสโตเฟอร์ โรบิ้น ไม่ใช่อยู่ไกลนะ
อ๋อ ร-ร-เรามาถึงนี่แล้ว ถูกทางแน่นอน
ไม่งั้นเราจะอยู่ที่ไหนล่ะ
อาวล์ เราอยู่ตรงไหนเนี่ย
"จุดสงบร่มรื่น" เฮ่อะ บ้าน่ะสิ
ยะยะแย่แล้ว นี่ไม่ใช่ที่สำหรับสัตว์ตัวเล็กขี้กลัวมากๆ
- อย่างฉันสักนิด - หรือตัวฉัน
- หรือแม้แต่เขา - ขอบใจที่ยังเห็นกัน
เอ่อ อ๋อ เหตุผลที่ฉันเลือกที่นี่
เพราะไม่มีสกัลล่าซอรัสตัวไหน กล้าตามเรามา
ย๊ากกกก!
พิกเล็ต กลับมานี่ ฉันเสียนายไปอีกคนไม่ได้นะ
โอว์ ๆ
ฉันว่านายได้เพื่อนแล้วนะ พิกเล็ต
คงจะถูกของนาย พูห์
มาอีกตัวหนึ่งแล้ว
แล้วก็อีกตัวนึงนั่น
แล้วก็ตัวนั้นด้วย เช่นกัน
แล้วก็ตัวนี้ ตัวนั้น ตัวโน้น และตัวนู้น
พวกเขา มากันเต็มเลย
ยอมรับเถอะนะ พิกเล็ต นายกำลังเป็นคนดังอย่างแรง
พิกเล็ตบางตัวดังได้ แต่ลาบางตัวไม่ดัง
นี่ บอกให้นะ พิกเล็ต พวกเขาอยากพานายไปบ้านด้วย ๆ
พวกเขามีน้ำใจดี แต่...ฉันก็มีบ้านของฉัน
- โอ ตะตะตายแล้ว! - พิกเล็ต!
อย่าไป!
อยู่ได้ฉันคงอยู่ แต่อยู่ไม่ได้!
โดด พิกเล็ต เรารับเอง รับรองไม่ตก
โดดได้ฉันคงโดด แต่เขาไม่ปล่อยฉัน
เอ่อ บางที นายอาจจะขอให้เพื่อน พานายกลับมานะ
เออ จริงสิ แต่ฉันไม่รู้ว่าจะกลับมาทางไหน
ข้างล่างนี่ไง ดูซิ!
ฉันกลัวว่าฉันจะกลัวไม่กล้ามอง
โอ ถ้าคริสโตเฟอร์ โรบิ้นอยู่ก็ดีซินะ
คริสโตเฟอร์ โรบิ้น! พิกเล็ต ใช่แล้ว!
เขาบอกว่าที่ฉันต้องทำคือ จำเอาไว้ว่านาย...
ตัวใหญ่กว่าใบไม้ใหญ่
แบบว่า เอ่อ…เข้มแข็ง เมื่อนายไม่สดใส
เอ่อ แย่จัง หรือคิดอะไรก็ได้ ที่ทำให้นายหายกลัว พิกเล็ต
ฉันไม่หายกลัวน่ะซี พูห์
ว้า แย่จัง
ฮึ จะพาพิกเล็ตลงมาข้างล่างได้ยังไง
โอ แย่แล้ว
เอ่อ ขอโทษนะ นั่นนายใช่ไหม พูห์
ใช่ พิกเล็ต ฉันเอง
นี่เราจะได้ลงไป...เร็วมั้ย
คิดว่างั้นนะ พิกเล็ต
เอ่อ เร็วแค่ไหน
เร็วจี๋
เห๋อ ไย๊
สำแดงฝีมือได้เฉียบขาด หมีเพื่อนยาก
คิดดูซิ พวกนายมีจำนวนน้อยกว่า ผีเสื้อบินได้พวกนั้นตั้งเยอะตั้งแยะ
ยอดจริงๆ เลย
เหะๆ กล้าหาญจริงๆ เอ่อ ถ้านายไม่ว่านะ
ครัสโตเฟอร์ ริบบิ้น ริสโตเฟอร์ ครูบิ้น รัสโตเฟอร์ ครอบิ้น
เอ่อ ทางนี้
เป็นไรรึเปล่า พิกเล็ต
เปล่าหรอก พูห์ ขอบใจ
ที่นายช่วยฉัน นายกล้าหาญมากเลย
นายก็กล้าหาญเหมือนกัน พิกเล็ต กล้าหาญกว่า...
เอ่อ อะไรซักอย่าง
ฉันน่ะเหรอ เอ่อ อย่างอะไรล่ะ
ฉันไม่แน่ใจ พิกเล็ต
ถ้าฉันจำได้คงจะดีสินะ
แผนที่พาพวกเขาขึ้นเขาลงห้วย
แต่ทุกๆ ที่ล้วนไม่มีคริสโตเฟอร์ โรบิ้น
- ไม่มีที่ใดเลยที่มีเขาอยู่ - ภูเขาต้องห้ามของทางเหนือ
แต่แร็บบิทก็ยังไม่ยอมรับว่า
แผนที่ไม่ได้พาไปในทางที่ถูกต้อง
เราเริ่มเดินจากใต้ไปตะวันออก และจากตะวันออกไปใต้
แน่นอน ลบค่าแปรผันของสนามแม่เหล็ก
บวกแรงลมกระชาก เห็นชัดว่าควรจะไป...
ทางนี้!
ฉันสงสัยจัง ของที่ดูแปลกๆ ข้างหน้านั่น
จะใช่ภูเขาต้องห้ามมั้ยนะ
ที่ๆ คริสโตเฟอร์ โรบิ้นอยู่น่ะ
- ถูกของนาย พูห์ - นายเจอมันแล้ว หมีเพื่อนรัก
ขอโทษเหอะนะ
จะไปที่นั่น ต้องผ่านทางนี้
แต่แร็บบิท ภูเขาลูกนั้น…
อยู่ทางโน้นนะ
แล้วนายจะเชื่ออะไรกันล่ะ ระหว่างแผนที่ราชการ กับสายตาตัวเอง
นายดูเอาเองแล้วจะเห็นว่า เราเดินมาถูกทางแล้ว
มันเขียนไว้เห็นจะๆ เลย
ทำไมถึงอยากจะเดินอ้อมไปมา
ไม่รู้ว่าจะไปทางไหน ในเมื่อมีแผนที่บอกเส้นทางอยู่แล้ว
แผนที่ไม่ใช่การคาดเดาหรือรู้สึก หรือประมาณ
- ไม่ใช่สัญชาติญาณไม่แน่นอน - ใช่ แต่..
แผนที่คือสิ่งที่เชื่อถือได้ ไม่เปลี่ยนแปลง
ถูกต้อง แสดงละเอียดอ่อน ที่ใช้บอกตำแหน่งที่เราอยู่
อย่าไปฟังหูเธอ หรือจมูก หรือตา
หากว่าเชื่อก็คง ถูกว่าไม่ไหว
นี่คือคำที่เธอต้องจำให้ได้
คำที่พิมพ์เอาไว้ เป็นจริงแน่นอน
ใช่ แต่แร็บบิท…
อย่าไปเชื่อกระเพาะ หางหรือเท้า
มีแต่ความว่างเปล่า แสนไม่เอาไหน
และนี่คือความจริง ฉันต้องเล่าไป
สิ่งที่แสนยิ่งใหญ่ มาจากปากกา
บอกไว้ว่าไง ก็ต้องเชื่อมัน
คงเป็นอย่างนั้น ใช่ไหมหนา
ความคิดยังไม่แน่นอน จนกระทั่งพิมพ์ออกมา
อย่างที่มันว่า ก็อย่างนั้น
ใช่ แต่ฉันคิด…
อย่าไปเชื่อเจ้าก้อนระหว่างใบหู
มันสมองก็รู้อยู่ เปลืองเวลา
ของฉันเองไม่เคยใช้เลยสักครา
ต้องบนหน้ากระดาษสิล้วนเรื่องจริง
- บอกไว้ว่าไง ก็ต้องเชื่อมัน - แต่...
คงเป็นอย่างนั้น ใช่เลยหนา
ความคิดยังไม่แน่นอน จนกระทั่งพิมพ์ออกมา
- อย่าไปเปลี่ยนแปลงหรือว่าข้องใจ - ว้าแย่จัง
หรือไปที่ใดแล้วไม่พบพาน
โชคดีที่เอามาด้วย
มันยังช่วยให้มั่นใจทุกเวลา
เชื่อมันเถิดหนาาาาาา
จริงแน่นอน
โอ๊ะ ไม่นะ แผนที่! เก็บแผนที่!
เหลือแผนที่ครึ่งเดียว เราก็หลงทางตายน่ะซิ
ตามแผนที่นั่นไป!
คว้าได้แล้ว!
ไม่ได้แล้ว คว้าได้แล้ว!
ตอนนี้ไม่ได้แล้ว ฉันจะคว้าอีกที…คว้าได้แล้ว
ไม่ได้แล้ว ไม่ได้แล้ว ได้แล้ว เดี๋ยว ได้แล้ว...
ไม่ ไม่ได้ ได้แล้ว!
ฮื้ม หางเราเป็นอะไรไป โดดไม่ได้เรื่อง
หรือเป็นเพราะหางเรา เสื่อมพลังซะแล้ว
ไย๊!
คริสโตเฟอร์ โรบิ้นนนนน!
ทิกเกอร์ ถ้าจะมีที่ๆ ปลอดภัยจริงๆ
ฉันว่าคงไม่ใช่ที่นี่ เดี๋ยวตกไปหรอก
ใช่ ก็คือ...เหมือนคำเขาว่าไง
อะไรที่ไม่เด้งขึ้น มันก็เด้งลง
เอ่อ ไม่มีเวลาเล่นนะ เราช้ามามากพอแล้ว
นายรีบๆ เด้งดึ๋งขึ้นมาซะเดี๋ยวนี้เลย
ไม่ได้หรอก ลมมันไม่เป็นใจ
แต่ไม่เห็นมีลมเลย
ตกลงๆ ฉันยอมแล้ว ความจริงก็คือ…
หางฉัน
มันหมดพลังกระดึ๋งแล้วล่ะ
อ้อ ไม่ต้องห่วงทิกเกอร์ คริสโตเฟอร์ โรบิ้นเคยบอกไว้
ให้ฉันจำไว้ว่า นายตัวสูงกว่าคานไม้
จริงเหรอ
หรือจะเป็น… "นายช้ากว่าวิปป์ครีม"
- นายรู้สึกมีพลังกระโดดรึยัง - ยัง
โอ้! บางที หางนายอาจจะต้องให้ช่วย
นายโดดมาตรงนี้ได้มั้ย
- อุ๊บ! - หมีพูห์!
เอ่อ ตอนนี้เป็นไงบ้าง
อย่าๆๆๆ ขอบใจที่พยายาม
ฉันมาทางไหน ก็จะไปทางนั้นล่ะ
นักกระโดดต๊อกต๋อยอย่างเรา
โอ พิกเล็ต!
เอ่อ ทิกเกอร์
หืมม์
โอ ช่างเถอะ
แม้แต่หมียังแข็งแรงขนาดนี้
ฉันไม่คู่ควรโหนบนหน้าผาเดียวกับเขา
เจ้าลาพูดอะไรเหรอ
ฉันร้อง "อูย!"
อ้าาาา!
ไย๊!
ไม่ต้องกลัวนะพิกเล็ต ฉันเองน่ะแหละ
อู้ว!
ไย๊!
ไม่ต้องกลัวพิกเล็ต นี่ก็ทิกเกอร์ แร็บบิท แล้วก็อียอร์
แผนที่ มันยังอยู่ เราไปต่อได้แล้ว
ไม่ต้องห่วงนะพิกเล็ต แค่ตัวสกัลล่าซอรัส
ฉันว่าน่าจะเป็นทางนี้นะ
แต่ก็ยังไม่แน่ใจ หรือจะเป็นทางโน้น ฉันไม่คิดว่าจะใช่ แต่ฉันรู้…
นายรู้หรือยังว่าคริสโตเฟอร์ โรบิ้นอยู่ทางไหน ต่อจากนี้ แร็บบิท
เอ่อ คือ แบบว่า...
มันต้องเป็นทางนี้แน่นอน
ไม่ ต้องทางนี้ถึงจะถูก
เห็นชัดๆ ว่าพวกเราอยากไปทางนี้
แต่ทางนั้นมันไกลเกินไป ไม่น่าใช่หรอกนะ
แต่เราก็ทิ้งทางนี้ไม่ได้
ถ้าคริสโตเฟอร์ โรบิ้นอยู่ที่นี่ เขาจะพูดว่าไง
คือ คงพูดว่า...
แร็บบิทนำทางในที่ชื้นไม่ได้
แต่ไม่ใช่ความผิดเขา แผนที่ไม่ได้บอกว่าจะมีหมอก
แล้วก็...กระต่ายตัวนี้ไม่ฉลาด พอจะนำทางเพื่อนๆ ไปทางไหน
หรือทำอะไร
โอ คริสโตเฟอร์ โรบิ้นบอกว่า
ในเวลาอย่างนี้ สิ่งที่ฉันต้องทำ คือจำไว้ว่า
ว่าอะไรเหรอ
ฉันลืมแล้วล่ะ แต่คล้ายๆ จะเป็น…
"นายฉลาดขึ้น เมื่อนายปิ๊ง" ช่วยได้รึเปล่า
ไม่ ฉันไม่รู้ว่าเราอยู่ที่ไหน และไม่อยู่ที่ไหน
หัวฉันตื้อเป็นชั่วโมงแล้ว
ฉันทำพวกเราผิดหวัง
- ฉันเชื่อว่า ฉันพอจะรู้นะ - ยอมรับเถอะ
ไม่มีคริสโตเฟอร์ โรบิ้น
เราไม่มีทางพบคริสโตเฟอร์ โรบิ้น
บางทีเราน่าจะไปพักในนั้น
จนกว่าหมอกพวกนี้ จะจางหาย ไปซะบ้าง
เดินมาจนสุดทาง
ก็ไม่มีอะไรทำ
ไม่มีความหวังว่าอะไรจะดีขึ้น
คล้ายๆ คืนวันเสาร์ที่บ้านฉันเลย
อ๊าาาา
ฉันพยายามหาเธอ คริสโตเฟอร์ โรบิ้น
ฉันรู้ พูห์ ฉันเสียใจ
นายคงเจอเขาไปแล้ว ถ้า…ถ้าฉันไม่…
หมีพูห์
ฉันหาทุกที่แล้วไม่มีเธอ
ฉันไม่รู้เลยว่าเธออยู่ที่ไหน
รู้แค่ว่าที่เธออยู่...ไม่มีฉันอยู่
แล้วฉันอยู่ที่ไหน
ฉันอยากให้เธออยู่บอกฉันที่นี่
บางทีถ้าฉันตั้งจิตอธิษฐานให้มากๆ
จันทร์ฉายแสง
ดาวระยับฟ้า
จงมาปรากฏ
อยู่ไหนก็ตาม
รอคอยในความมืดมิด เดียวดายไม่ยอมหลับใหล
หวังจะได้ชม
สุดตรมและสุดเหน็บหนาว
ด้วยใจเปลี่ยวเปล่าขื่นขม หวังจะสมใจ
หากเพียงมีเธอมา ฉันคงเป็นสุข
ต้องทนทุกข์ เพราะต้องจากเธอไปไกล
เฝ้าบอกดวงดาวจนหมดฟ้าแล้ว
ก็ไม่มีแววแทบหมดแรงใจ
ฉันคงทำได้เพียงฝันใฝ่
อยู่ไหนก็ตาม
ยินเสียงหัวเราะ ยิ้มเพลินอุรา
ดังเธอได้มา
ก็คงไม่นาน
เวลาพอเลยคืนนั้น ตะวันคงทอแสงฉาย
เธอคงหายไป
ก็คงเป็นเพียงความฝัน
เมื่อพลันเราตื่นลืมตา เธอคงหายไป
เคยฝันจะมีกันไปไม่รู้จาก
แต่อย่างนั้นมันคงมากไปใช่ไหม
เฝ้าบอกดวงดาวจนหมดฟ้าแล้ว
ก็ไม่มีแวว แทบหมดแรงใจ
ฉันไม่รู้จะทำเช่นไร
ฉันคงทำได้เพียงฝันใฝ่
และหวังว่าเธอคงฝันเหมือนใจ
อยู่ไหนก็ตาม
อ๊ายย ตายแล้ว!
พิกเล็ต
สะกัลสะกีลสะกัล โอว์
สะกัลสะกีสะกาสะกัล
พูดให้เป็นคำหน่อยซิ
สกีสะกาสะกอสะเกอสะกีสะกาสะกอ…
สกัล
คริสโตเฟอร์ โรบิ้น อยู่ในดวงตาของเจ้านั่น
เราจะขึ้นไปบนนั้นได้ยังไง
เราก็เข้าไป...ในนั้น
แต่มันมืดนะ
ละละแล้วก็น่ากลัวด้วย!
เราไม่รู้เลยว่าจะเจอตัวอะไร
- แต่เรารู้ว่าตัวอะไรจะเจอเรา - สกัลล่าซอรัส!
ทะทะทางไหนล่ะ ทางไปดวงตาแห่งสกัล
อย่ามามองฉันซิ
แย่จัง
คิด! คิด!
ถ้าแต่ละคนไปในทางที่อีกคนไม่ไป คิด!
และอีกคนไปทางที่อีกคนไม่ไป
ที่ฉันตั้งใจจะพูดคือ บางทีเราน่าจะ…แยกกันเดิน
หมีพูห์ ฉันว่าเป็นความคิดที่ฉลาดสุดขีดเลย
ฉันดีใจนะที่นายชอบ
ไม่ว่ามันจะเป็นอะไรก็ตาม
คริสโตเฟอร์ โรบิ้น
คะคะคริสโตเฟอร์ โรบิ้น
คริสโตเฟอร์ โรบิ้น
ยู้ฮู!
- อะไรน่ะ - โอ ตายแล้ว!
ไม่มีอะไรน่ากลัว แค่ลมน่ะ แค่นั้นแหละ
ไม่มีอะไร ไม่มีอะไรเลย ช่วยด้วย!
แร็บบิท
คริสโตเฟอร์ โรบิ้น
ออกมา ออกมา อยู่ตรงไหนก็ออกมาเหอะ
อ้าาา!
ทิกเกอร์
อู๊ว์! อ๊า! อ๊า!
พิกเล็ต
โว้ว!
อียอร์
ทิกเกอร์ แร็บบิท อียอร์
ขอบใจที่ยังเห็นกัน
อยู่นั่นไง อยู่นั่น
มันคือสกัลล่าซอรัส ที่สยองที่สุดที่ฉันเคยเห็น!
ถ้าไม่นับว่ามีตัวเดียว
อ้าาา!
มีใครพูดถึงตัว สกัลล่าซอรัสเหรอ อ้าาา!
เหวอ!
ได้ยินหรือเปล่า เสียงสกัลล่าซอรัส มันจับพูห์ไป
พิกเว็ต
แย็บบิท ทิกเยอร์
ฉันต้องคิดถึงพูห์แน่
โธ่ พูห์
ตอนนี้ท่าทางเจ้าสัตว์ร้ายตัวนั้นจะ..
ดูโน่น!
ดวงตาแห่งแดนสกัล!
เราจะทำยังไงกันดีล่ะ
แหม เราคงจะพากันออกไปทางนั้น
ถ้ามีใครคิดออกนะว่า เราจะขึ้นไปได้ยังไง เท่านั้นเอง
แผนที่...บอกว่าไงบ้าง
แย่จังเลย ใช้การไม่ได้ ในนี้ไม่ได้เขียนบอกไว้ว่าจะขึ้นไปได้ไง
ฉันต้องหาทางออกด้วยตัวเองแล้ว ทั้งที่ฉันมือเปล่า
ฉันจะทำได้เหรอ
ใช่ เขาจะทำได้เหรอ
ฉันควรลองดู เพื่อพูห์
ขอบใจแย๊บบิท
อ่าฮ่า ฮู่ๆ นึกได้แล้ว! โฮ่ะๆ
ทิกเกอร์ นายเด้งพาพิกเล็ตขึ้นไปขอบผา
พิกเล็ต นายเหวี่ยงเถาวัลย์ยาวๆ มาให้เราตรงนี้
จากนั้นเราจะปีนขึ้นไป และช่วยคริสโตเฟอร์ โรบิ้นด้วยกัน
ฉันน่ะเหรอ กระเด้งได้ขนาดนั้น ด้วยหางห่อเหี่ยวเนี่ย
โธ่ พูดแล้วปวดหัวใจ
แต่ ลองดูก็ไม่เสียหาย ถ้ามันทำให้พูห์มีความสุข
มีความสุขมากๆ เลยล่ะ
ที่สูงขนาดนั้นกับสัตว์ตัวเล็กๆ อย่างฉัน
แต่ฉันต้องใจกล้าเพื่อหมีพูห์
ก้าวแรกทำเพื่อเงิน สองทำเพื่องาน สามทำเพราะเอ่อ…เอ่อ…
มันมาก่อนเลขสี่ กระดึ๋งล่ะนะ!
นายทำได้!
ฮูเรย์ยยยย! ฮูเรย์ยยยย!
อ๊าา!
รู้มั้ย เมื่อตะกี๊นี้
ฉันหูแว่วได้ยิน เหมือนหมีพูห์ส่งเสียงเชียร์เรา
คอยฉันด้วย พิกเล็ต!
คอยก่อน อียอร์!
แย่จัง ฉันเชื่อว่า ถ้าไม่มีทางออกไป
ฉันคงจะจำใจอยู่...ข้างใน
ไม่ได้พบเพื่อนๆ ไม่มีคริสโตเฟอร์ โรบิ้น
ไม่มี "เรา"
ถ้าฉันไม่ลืมสิ่งที่เขาบอกไว้ คงจะดีมาก
คริสโตเฟอร์ โรบิ้น นี่ถ้าเธอได้เห็นพิกเล็ตล่ะก็...
เขากล้าหาญมากกว่าที่เขาเชื่อ
และทิกเกอร์ก็แข็งแรงกว่าที่เห็น
และแร็บบิทก็ฉลาดกว่าที่เขาคิด
ถึงแม้เราแยกจากกัน ฉันจะอยู่กับนายเสมอ
คริสโตเฟอร์ โรบิ้น
อยู่กับนายเสมอ
อยู่กับนายเสมอ...
ฮื้ม มันค่อนข้างจะแปลกๆ อยู่นะเนี่ย
แต่ฉันรู้สึกเหมือนว่า เธอไม่เคยห่างฉัน
แต่มันเป็นไปไม่ได้ ใช่มั้ย หรือว่าได้
บางทีเธอคงอยู่ในนี้
ถึงตัวเราจะอยู่ห่างกัน แต่เราก็ยังอยู่ด้วยกัน
งั้นบางทีฉันอาจจะเข้าใจผิดมาตลอด
บางทีที่ๆ เธออยู่นั่น อาจไม่มีในแผนที่
ช่างดีเหลือเกินสำหรับ…เรา
เสร็จแน่แล้ว โอ!
นั่นคือ...คือ...
คือ...
คริสโตเฟอร์ โรบิ้น?!
ฮู้ว์ๆๆ เธอทำสำเร็จ
เธอฉลาดจริงๆ เลย
ดีใจจังเราเจอเธอแล้ว!
- หวัดดี - หายไปไหนกันมา
ฉันออกตามหาพวกเธอซะทั่วเลยนะ
พวกเราออกตามหาเธอไง
แต่ระหว่างนั้น ฉันกลับเจออย่างอื่น ฉันมีความกล้าด้วยล่ะ
คอยดูท่านี้เป็นขวัญตา ฉันก็แข็งแรงพอตัวนะ
อะแฮ่ม ฉันก็ได้รู้ตัวว่าฉลาด
ไม่ใช่ย่อยเลยนะ
ฉันยังไม่ชัดหรอกว่า พบอะไรในตัวฉันเอง
ทั้งที่ตามขบวนแห่มาตลอด
แน่นอนนายต้องพบ ก็อย่างที่ฉันเคยบอก เดี๋ยว!
- ตามหาฉันเหรอ - แน่นอน
เอ่อ เอ่อ เพื่อช่วยเธอจากสกัล
สกัลเหรอ
ไม่ใช่หรอก ฉันไปโรงเรียนต่างหาก
สกูล
เจ้าอาวล์ ฮึ นึกแล้วสกัลต้องสะกดด้วยวาย
แต่เธอพูดคล้ายๆ ให้ห่วงเธอนะ
เพราะเธอต้องไปที่ไกลๆ
- ใช่ และต้องการให้ช่วย - ไม่ใช่หรอก
ไม่ต้องเป็นห่วงฉัน ฉันไม่ได้ไปไหนไกล
แค่ไปโรงเรียน บ่ายวันนี้จะกลับมา
กินน้ำผึ้งไปพลางๆ แล้วกัน สงสัยพูห์จะกินแล้ว
อ้าว พูห์อยู่ไหน
โอ คริสโตเฟอร์ โรบิ้น สกัลล่าซอรัสขม้ำเขาไปแล้วล่ะ
ตัวอะไรนะ
ไม่มีสกัลล่าซอรัสหรอก
นั่นเป็นตัวอะไรอย่างหนึ่ง ที่ส่งเสียงคล้ายๆ
เสียงร้องหาน้ำผึ้ง ดังครืดๆ ในพุงของ…
หมีพูห์!
รู้มั้ย คริสโตเฟอร์ โรบิ้น ฉันอยากจะเก็บน้ำผึ้งไว้ให้เธอนะ
แต่ในเมื่อเราอยู่ด้วยกัน ถ้าหากฉันกินน้ำผึ้งแค่นิดเดียว
เธอก็ได้แบ่งนิดเดียวใช่มั้ย
เพื่อให้แฟร์ต่อเราทั้งสอง ฉันควรกินเพิ่มเป็นสองเท่า
คิดอีกที นี่อาจเป็นครึ่งที่เหลืออยู่ก็ได้
คิดแล้วเกรงใจจังเลย กินเผื่อตั้งสองคน
ทั้งๆ ที่อยู่ด้วยกันสาม!
อ๊ะ ดูซิใครทิ้งอะไรไว้
หืมม์
เจ้าหมีโง่เอ๊ย
เรามองหา แล้วก็หา
แต่ทุกที่ที่เราหา ไม่มีเธออยู่เลย
แล้วพอนึกได้ว่าต้องไปหาเธอที่ไหน เราก็เอ่อ...เอ่อ
ขอโทษด้วยนะ คริสโตเฟอร์ โรบิ้น
แต่ตอนนั้นมันดู…ใหญ่กว่า…เอ่อ...
ตอนนี้
ใช่ แล้วก็น่ากลัวกว่ากันเยอะเลย
คือ บางอย่างจะดูเปลี่ยนไป
เมื่อเราอยู่คนเดียว และหวาดกลัว มีคนเคยบอก
แต่ตอนนี้ไม่มีอะไรต้องกลัวแล้ว อู๊ว์!
ไม่มีอะไรน่ากลัวเลยซักนิด
ดูสิท้องฟ้าเป็นสีคราม
แล้วเมฆก็งามเพลินตา
ได้พบกับเธออีกครา
สุขกว่านี้มีไหม
เมื่อการเดินทางจบสิ้นลง
บ้านเราก็คงไม่ไกล
ได้พบกับเพื่อนคู่ใจ
สุขเพียงไหนไม่รู้
มีแต่ความสดใส เรื่องกวนจิตใจไม่มี
มีเพียงแต่สิ่งที่ดีเหลืออยู่
เรื่องไม่ดีทั้งหลาย ไม่อาจทำร้ายความสุขชื่นชู
ตอนนี้ที่ใจเรารู้สึกดี
ผึ้งก็โบยบินเล่นลม
สุขสมกลับคืนเสียที
ต้นรักกลับมาหน่อยสิ ต่างสุขีน่าดู
มีแต่ความสดใส เรื่องกวนจิตใจไม่มี
มีเพียงแต่สิ่งที่ดีเหลืออยู่
เรื่องไม่ดีทั้งหลาย ไม่อาจทำร้ายความสุขชื่นชู
ตอนนี้ที่ใจเรารู้
ทั้งหมดเลย
ตอนนี้ที่ใจเรารู้
ดีจังเลยที่เจอเขา
ตอนนี้ที่ใจเรารู้
ยอดสุดๆ เยี่ยมสุดๆ เก่งสุดๆ
เจ้าหมีโง่เอ๊ย!
แน่นอน
ฉันก็ยังไม่เข้าใจนะว่าเธอไป "โรงเรียน" ทำไม คริสโตเฟอร์ โรบิ้น
- คือ ฉันไปที่นั่นเพื่อเรียนรู้ - อยู่ที่นี่เราก็รู้
ฉันหมายถึงเรื่องอย่าง... กลางคืนพระอาทิตย์ไปไหน
และคำนี้สะกดยังไง
ทำไมไม่เขียนยังโง้น
โอ แร็บบิทคงภูมิใจแย่เลย
พูดตามจริงแล้ว มันก็สนุกในอีกแบบนึงล่ะ
ทีแรกมันดูน่ากลัวนะ
แต่แล้วพอนึกว่าพิกเล็ตกล้าหาญยังไง
ฉันค่อยหายกลัว
และบางครั้งพอฉันรู้สึกว่า ไม่มีกำลังจะทำอะไร
ฉันก็หวนนึกถึงทิกเกอร์
แล้วพอฉันรู้สึกว่า ตัวฉันเองเหงามากๆ
แล้วเธอทำยังไงล่ะ
ฉันนึกถึงนาย พูห์
งั้นฉันก็ช่วยได้ซินะ
หมีพูห์
แม่บอกว่า... พรุ่งนี้ฉันจะต้องไปเรียนอีก
ไปอีกเหรอ?!
- แล้วฉันจะตามเธอเจอมั้ย - ไม่ ฉันแค่ไปโรงเรียน
แล้วก็กลับมา ถ้าหากนายยังอยู่นี่
สัญญานะว่านายจะอยู่ที่นี่ ตลอดไป ถึงฉันอายุร้อยปี
ตอนนั้นฉันจะอายุเท่าไหร่
99
- ฉันสัญญา - ตลอดกาล นานเท่านานนะ
ได้ คริสโตเฟอร์ โรบิ้น
ตลอดกาล นานเท่านาน
เราจะปล่อยพวกเขาไว้ ณ ตรงนี้
และที่นี่เราจะได้พบพวกเขาอีก
สำหรับเด็กผู้ชายกับลูกหมี ที่อยู่ด้วยกันเสมอ
ในสถานที่อันน่าจดจำ ในป่าที่เรียกกันว่าป่าร้อยเอเคอร์